Arsenal is Premier League-kampioen 2025/26. Op dinsdag 19 mei 2026 barstte Noord-Londen uit zijn voegen: na een wachttijd van 8.060 dagen kwam Manchester City niet verder dan 1-1 bij Bournemouth, en daarmee was de onoverbrugbare voorsprong van vijf punten met nog één speelronde te gaan een feit. Declan Rice, Bukayo Saka, Eberechi Eze en Jurriën Timber konden de slaap niet vatten. Om vijf uur ‘s ochtends stonden ze bij het Emirates Stadium, waar honderden uitzinnige fans hen al opwachtten om samen het kampioenschap te vieren. Arsène Wenger leidde de felicitaties met een emotionele videoboodschap die door de spelersgroep keer op keer werd teruggekeken: ‘You did it! Now enjoy every moment!’
Het seizoensverloop van Arsenal: van negen punten voorsprong naar nek-aan-nekrace
Arsenal domineerde het grootste deel van het seizoen en stond 209 dagen bovenaan de ranglijst. In februari hadden de Gunners een voorsprong van negen punten opgebouwd, maar die smolt weg in het voorjaar. Op 19 april verloor Arsenal met 2-1 op bezoek bij Manchester City. Met vijf wedstrijden te gaan stonden beide clubs gelijk op punten én doelsaldo.
Maar waar City struikelde, bleef Arsenal overeind. Na die nederlaag op het Etihad won de ploeg van Arteta vier wedstrijden op rij en incasseerde geen enkel doelpunt uit open spel meer. City daarentegen speelde twee keer gelijk in de laatste vier duels. De markt reageerde scherp op deze verschuiving: Arsenal’s winstkans voor de titel steeg naar rond de 85%, terwijl City wegzakte naar circa 15%. Wie vroeg in het seizoen op Arsenal inzette als kampioen, profiteerde van aanzienlijk hogere odds. Na de reeks van tien opeenvolgende zeges in alle competities verschoof de prijs drastisch.
De beslissende wedstrijd: Arsenal 1-0 Burnley
Op maandagavond 18 mei ontving Arsenal het al gedegradeerde Burnley op het Emirates. Arteta koos voor een aanvallende opstelling met Martin Ødegaard én Eberechi Eze op het middenveld achter Kai Havertz, die de voorkeur kreeg boven Viktor Gyökeres als spits.
Het werd een nerveuze avond. Leandro Trossard raakte in de 15e minuut de paal, en Burnley bleek verrassend weerbarstig. Vlak voor rust viel de bevrijdende goal: Saka nam een corner, Havertz rees op en kopte onberispelijk binnen. Het was Arsenal’s 24e doelpunt uit een standaardsituatie dit Premier League-seizoen, waarvan achttien uit corners. ‘One Nil to the Arsenal’ was de op één na meest voorkomende uitslag in de competitie dit jaar.
In de 67e minuut ontsnapte Havertz aan rood na een hoge tackle op Lesley Ugochukwu. Gary Neville noemde de ingreep op co-commentaar ‘vicious’, maar VAR James Bell liet het bij geel. Het bleef 1-0: Arsenal’s achtste 1-0 zege van het seizoen. De negentiende clean sheet was een feit.
De ‘tactical assist’ van een jeugdvriend
Het verhaal van dit kampioenschap leest als een filmscript. Bournemouth-manager Andoni Iraola groeide op in Baskenland met Arteta en speelde met hem in dezelfde jeugdopleiding. Toen City op dinsdagavond naar het Vitality Stadium reisde, grapte Arteta dat hij ‘de grootste Bournemouth-fan ooit’ was. Iraola’s ploeg, die zestien wedstrijden ongeslagen was, hield stand.
Eli Junior Kroupi opende de score met een prachtige krul. Hoewel Haaland in de laatste minuut gelijkmaakte nadat Rodri de paal had geraakt, kwam de winnende treffer voor City er niet. Het laatste fluitsignaal in Dorset betekende feest in Noord-Londen. Arteta keek thuis met zijn familie. ‘Ik weet niet hoeveel ik ervan ga kunnen kijken,’ had hij eerder gezegd. De ontlading was gigantisch.
Arsenal: de verdediging als fundament
De titel van Arsenal werd gebouwd op defensieve organisatie. Doelman David Raya won voor het derde jaar op rij de Golden Glove met negentien clean sheets. Sinds de nederlaag tegen City op 19 april incasseerde Arsenal geen enkel doelpunt uit open spel meer.
Declan Rice was de drijvende kracht op het middenveld. Na het verlies tegen City stond hij op uit zijn hurken en riep ‘it’s not done’ naar zijn medespelers. Hij vervulde meerdere rollen dit seizoen: van stormram als nummer 8 aan het begin tot diepliggende spelmaker in de slotfase, en nam tussendoor enkele van de beste corners in de competitie voor zijn rekening. Jurriën Timber was tot zijn liesblessure in maart waarschijnlijk de meest constante veldspeler, met drie goals en vijf assists.
De cijfers achter de titel
Arsenal staat op 82 punten uit 37 wedstrijden: 25 zeges, 7 gelijke spelen en 5 nederlagen. Het doelsaldo bedraagt +43 (69 voor, 26 tegen volgens de Premier League). De club won dit seizoen al 43 wedstrijden in alle competities, waarmee het clubrecord van 41 overwinningen uit het dubbelseizoen 1970/71 werd gebroken. De doelpunten werden breed verdeeld: Gyökeres is topscorer, maar Saka, Eze, Trossard, Martin Zubimendi, Rice en Merino leverden allemaal regelmatig hun bijdrage. De assists waren eveneens gespreid, met Trossard, Ødegaard, Rice, Saka, Timber en Gabriel Magalhães die elk minstens vier leverden.
De wedmarkt had Arsenal al weken als duidelijke favoriet ingeprijsd. Na de reeks van tien opeenvolgende zeges in alle competities, inclusief acht zonder tegendoelpunt, verschoof de outright-prijs richting een winstkans van circa 85%.
Vergelijking met de Invincibles
De vergelijking met Wenger’s legendarische Invincibles van 2003/04 dringt zich natuurlijk op. Dat was het team dat een heel seizoen ongeslagen bleef, met iconen als Thierry Henry, Dennis Bergkamp en Patrick Vieira. Vieira zelf maakte voor Sky Sports een gecombineerd elftal van beide generaties en moest eerlijk toegeven dat de keuzes bijzonder lastig waren. Het huidige Arsenal mist wellicht de pure flair en individuele magie van Henry en Bergkamp, maar overtreft de Invincibles op andere vlakken: de defensieve organisatie is strakker, de set-pieces (corners, vrije trappen) leveren meer doelpunten op, en de breedte van de selectie is groter. De 82 punten waarmee Arsenal dit jaar kampioen werd, zijn lager dan de 90 punten die de Invincibles in 2004 verzamelden. Maar dat cijfer vertelt niet het hele verhaal. Het competitieniveau in de Premier League is anno 2026 simpelweg niet te vergelijken met twintig jaar geleden. Manchester City pakte onder Pep Guardiola zes titels in tien seizoenen en dwong elke concurrent om steeds beter te worden. Kampioen worden in dit tijdperk is een prestatie van een andere orde. Ook buiten het veld was de erkenning groot. Charlie Austin, die eerder in het seizoen openlijk had getwijfeld aan Arsenal’s mentale weerbaarheid in de titelstrijd, gaf ruiterlijk toe dat hij ‘humble pie’ moest eten. Hij gelooft dat dit kampioenschap het begin kan zijn van een langdurige periode van succes, nu het stigma van ‘altijd net tekort komen’ definitief is weggepoetst. Ian Wright, zelf clublegende, ging nog een stap verder en noemde Arteta een ‘visionair’. Volgens Wright heeft de Spanjaard de club van binnenuit getransformeerd: van een ploeg die jarenlang vierde werd, tot een kampioensteam met een duidelijke identiteit en een winnaarscultuur die door de hele selectie gedragen wordt.
Vooruitblik: de jacht van Arsenal op de ultieme dubbel
Het seizoen is nog niet voorbij. Op 30 mei staat Arsenal in de Champions League-finale tegen titelverdediger Paris Saint-Germain in het Puskás Aréna in Boedapest. PSG-coach Luis Enrique sprak vol lof over Arsenal in zijn persconferentie. De Gunners jagen op hun eerste Champions League-titel ooit. Als dat lukt, is de vraag gerechtvaardigd: is dit het beste Arsenal-team uit de 140-jarige clubgeschiedenis?
De eigenaren Stan en Josh Kroenke lieten al weten: ‘There will be no standing still when the season ends.’ Arsenal is terug aan de top en wil daar blijven. De trofee-uitreiking vindt plaats op Selhurst Park komende zondag, tegen Crystal Palace.
Voor wie wil wedden op de Champions League-finale of andere topwedstrijden in de sport: bekijk de odds bij Unibet voor alle markten.
